Þegar hugurinn reikar á nóttunni

Ég er að hugsa rosalega mikið þessa dagana sem kemur kannski til af því að ég er hætt að sofa, svefn er ekki í boði hjá óléttum konum á síðasta þriðjungi meðgöngunar.  Ég ligg því tímunum saman og bylti mér í rúmin og hugsa um allt milli himins og jarðar.  Í nótt var mér hugsa til þess þegar Elma Eik var að fæðast og allt sem hefur gerst á þeim 4 árum frá því að hún fæddist í mínu lífi, svo fór ég að hugsa um þann tíma þegar ég þráði það bara mest í heiminum að einhver kæmi til mín og segði mér að allt yrði í lagi.  Þegar Elma Eik var um eins árs kom í ljós að hún hafði orðið fyrir skaða í fæðingu eða meðgöngu og tíminn einn myndi leiða það í ljós hversu mikið og hvernig þessi skaði myndi lýsa sér hjá henni.  Sjálfsagðir hlutir eins og að barnið færi að tala og labba voru allt í einu orðnir óvissu þáttur sem varð að koma í ljós með tímanum.  Þetta er nátturlega versta martröð hvers foreldris að horfast í augu við og við tók óvissu tímabil og í raun er tíminn sem á eftir kom í móðu að stórum hluta þegar ég hugsa aftur. 
Ég man að Hörður fór til spá miðils einhvertíma á þessu tímabili og ég man að ég sótti hann og svo fór hann að rekja það sem miðilinn sagði og svo kom "hann sagði að það yrði allt í lagi með Elmu Eik" og ég man að ég var að keyra á hringtorgi og brotnaði bara saman og grét, þetta var sú setning sem ég þráði mest að heyra og þurfti að heyra á þessum tíma.  Eftir nokkrar mínutur kom hræðslan og kvíðinn aftur, vitandi það að orð miðilsin væru kannski ekki alveg nóg til að fullvissa mig að þetta yrði allt í lagi.
Þar sem ég lág upp í rúmi rann það allt í einu upp fyrir mér að þetta endaði með því að vera allt í lagi, Elma Eik er 4 ára yndisleg stelpa, sem þó er enn að kljást við líkamlega afleyðingar skaðans sem varð en hver hindrunin hefur verið yfirstigin og hún komið okkur og umhverfi sínu sífellt á óvart.  Ég vil líka meina að þetta mótlæti hennar komi til með að móta hana og gera hana að sterkari og ekki síst þroskaðari einstakling og eigi því eftir að verða henni til framdráttar á einhvern hátt þegar hún verður fullorðin.  Ég vil alls ekki meina að þetta sé tilfelli um að með tímanum dofnar sársauki og fólk fer að geta lifað með honum, heldur virkilega fór þetta allt saman vel, ég vildi bara að einhver hefði getað komið til mín og fullvissað mig um það fyrir 3 árum síðan og með því létt af mér tveggja ára kvíða og hræðslu. 
Það sem eftir stendur í mínum huga er sú reynsla og þroski sem ég jú tók út á þessum 2 árum og mikið þakklæti við Guð og æðri mætti sem klárlega komu til hjálpar.  Einhverjum myndi finnast þessar hugmyndir um æðri mátt barnalega og kjánalega en þegar maður stendur frammi fyrir einhverju jafn óviðráðanlegu og því sem við Hörður gerðum með Elmu Eik, upplifir maður sig svo vannmáttugan og fer að spurja sig, hvað skal gera og hvert skal leita?  Ég hef sagt við þá sem hlæja af þessu þakklæti mínu, að maður hlæji ekki þegar maður stendur farmmi fyrir einhverju eins og við gerðum og hver þarf að finna sína leið til að geta komist í gegnum svona lífsreynslu.
Núna í þessum skrifuðum orðum strunsaði ummrædd 4 ára dramadrottning dóttir mín inn í herbergið sitt og skellti á eftir sér af því að hún átti að fara að taka til........ ég fór að hlæja og sagði "Hörður ertu ekki fegin"